ارغنون سوم

سلام به همه دوستان گلم از اشتباهی كه صبح در فرستادن ای نـگـاهـت نخـی از مخمــل و از ابریــشــم
چند وقتیست که هر شب به تو می اندیشم
به تـو آری، بـه تـو یـعنـی به هـمان منـظر نور
به همـان سـبزصـمیـمی بـه هـمـان بــاغ بلـور
به همـان سـایه، هـمان وهـم همـان تصویری
کــه سـراغـش زغــزلـهـای خـودت می گیـری
بــه هـمــان زل زدن از فــاصــلــه دور به هــم
یعنـی آن شـیـوه فـهمـانـدن منـظـور بـه هــم
بـــه تبــــسـم، به تـکـلـــم، بـه دل آرایـی تـو
بــه صبــوری، بـه تمـاشـا، بـه شکـیـبایـی تو
به نفـسهـای تو در سـایـه سنـگیـن سـکـوت
به سـخنـهـای تـو بـا لهـجه شـیـریـن سـکـوت
شبحی چند شبیست مونس جانم شده است
اول اســم کــسـی ورد زبــانـم شــده اســت
در مـن انـگـار کسی در پـی انکـار مـن اســت
یـک نفـر مـثل خـودم، عاشـق دیدار من است
یک نفـر ساده، چنـان ساده که از سـادگیـش
مـی تـوان یـک شبـه پی بـرد بـه دلـدادگـیش
آی بـی رنـگ تـر از آیـنـه یـک لـحـظـه بایـست
راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟!
اگر ایـن حـادثـهء هـر شـبه تصـویر تو نیسـت!
پـس چـرا رنگ تـو و آینـه ایـنقدر یکی است؟!
بــه گـمانـم کـه تـویـی آن شـبـح آیـنـه پـوش
عاشـقـی جـرم قشنگیـست بـه انکار مپـوش
آری آن سایه که شب مونس جانم شـده بود
آن الــفـبـا کــه هــمـه ورد زبـانـم شــده بــود
ایـــنـک از پـشـت دل آیـنـه پـیدا شـده اسـت
و تـماشـاگـر ایــن خـیـل تـمـاشـا شـده است
آن الــفــبـای دبـــسـتـانـی دلـخــواه تــویـــی!
عـشـق مـن! آن شـبـح شـاد شـبانـگـاه تویی

عشق گاهی... ناودان گریه ی اشك بهار
عشق گاهی.... طعنه بر سرو است... در بالای دار

عشق گاهی .....یك تلنگر.... بر زلال تنگ نور
پیچ و تاب ماهی اندیشه ......در ژرفای تور

عشق گاهی می رود......... آهسته تا عمق نگاه
همنشین خلوت غمگین آه

عشق گاهی...... شور رستن در گیاه
عشق گاهی.... غرقه ی..... خورشید در افسون ماه

عشق گاهی.... سوز هجران است..... در اندوه نی
رمز هوشیاریست ....در مستی می

عشق گاهی.............................. آبی نیلوفریست
قلك... اندیشه ی.... سبز خیال كودكیست

عشق گاهی.... معجز قلب مریض
رویش سبزینه ای ....................در برگ ریز

عشق گاهی.... شرم خورشید است....... در قاب غروب
روزه ای با قصد قربت .....ذكر بر لب...... پایكوب

عشق گاهی..... هق هق.... آرام...... اما بی صدا
اشك ریز.... ذكر محبوب است.................... در پیش خدا

عشق گاهی طعم............. وصلت می دهد
مزه ی شیرین ....وحدت می دهد

عشق گاهی........ شوری هجران دوست
تلخی هرگز.............................. ندیدن های اوست
عشق گاهی یك سفر در شط شب
عشق پاورچین نجوای دو لب

عشق گاهی......... مشق های كودكیست
حس بودن با خدا ..............................در سادگیست

عشق گاهی.... كیمیای زندگیست
عشق در گل....................... راز ناپژمردگیست

عشق گاهی..... هجرت از من.... تا ما شدن
عشق یعنی با تو بودن.................... ما شدن

عشق گاهی بوی.................. رفتن می دهد
صوت شبناك تو را..................................... سر می دهد

عشق گاهی........ یك بغل دلواپسی
عطر مستی ساز....... شب بو اطلسی
عشق گاهی ..................................هم حكایت می كند
از جدایی ها شكایت می كند

عشق گاهی........... ناقه ی اندیشه ها را......... پی كند
هفت منزل را...... تا رسیدن.......................... بی صبوری طی كند

عشق گاهی ....................در عصا پنهان شود
گاه بر آتش............ گلستان می شود

عشق گاهی................................. رود را خواهد شكافت
فتنه ی نمرودیان......... زو رنگ باخت

عشق گاهی............................ خارج از................. ادراك هاست
طعنه ی لولاك.............. بر افلاك هاست

عشق گاهی............................. استخوانی در گلوست
زخم مسماریست................ در پهلوی دوست

عشق گاهی ......................ذكر محبوب است ............بر نی های تیز , گاه در چشمان مشكی.......... اشك ریز

عشق گاهی .......................خاطر فرهاد و شیرین می كند
گاه میل لیلی اش................. با جام مجنون می كند

عشق گاهی.............................. موج دریا می شود
گاه با ساحل .....................هم آوا ........................می شود

عشق گاهی.............................. چاه را منزل كند
یوسفین دل را.................... مطاع دل كند

عشق گاهی ................................هم به خون آغشته شد
با شقایق ها نشست و.................................. هم نشین لاله شد

عشق گاهی............ در فنا معنا شود
واژگان دفتر................................. كشف و تمناها شود

عشق را گو............................. هرچه................... می خواهد شود

با تو اما.................... عشق......................... پیدا می شود
بی تو اما ....................عشق كی............................. معنا شود ..

از آمدنم نبود گردون را سود

وز رفتن من جاه و جلالش نفزود

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود

کاین امدن و رفتنم از بهر چه بود!

آنان که محیط فضل و آداب شدند

در جمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زین شب تاریک نبردند بیرون

گفتند فسانه ای و در خواب شدند

ای کاش که جای ارمیدن بودی

یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش از پی صد هزار سال از دل خاک

چون سبزه امید بر دمیدن بودی

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

چرخ هزار بار از تو بیچاره تر است

حاضر جوابی فرهاد:

درآوردنش از در چون یکی کوه

                        دل و جانی به زیر کوه اندوه

مَـلِـک فـرمود تـا بـنواخــتـنـدش

                        به هر گامی نثاری ساختندش

به هر نکته که خسرو ساز می داد

                        جوابی هم به نکته باز می داد

نخستین بار گفتش کز کجایی؟

                                       بـگفــت از دارِ مُلـک آشـنـایــی

بگفت آنجا ز صنعت در چه کوشند؟

                                       بگفت انده خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشی در ادب نیست

                               بگفت از عشق بازان این عجب نیست

بگفت از دل شدی عاشق بدین سان؟

                               بگفت از دل تو می گویی من از جان

بگفتا عشق شیرین بر تو چون است؟

                               بگفت از جان شیرین آن فزون است

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک؟

                               بگفت آنگه که باشم خفته در خاک

بگفتا گر خرامی در سر ایش

                               بگفتا اندازم این سر زیر پایش

بگفتا رو صبوری کن در این درد

                               بگفت از جان صبوری چون توان کرد؟

بگفت او آن من شد زو مکن یاد

                               بگفت این کی کند بیچاره فرهاد

چو عاجز گشت خسرو در جوابش

                                       نیامد بیش پرسیدن صوابش

به یاران گفت کز خاکی و آبی

                                       ندیدم کس بدین حاضر جوابی

آن قصه شنیدید که در باغ یکی روز

از جور تبر زار بنالید سپیدار

کز من نه دگر بیخ و بنی ماند و نه شاخی

از تیشه هیزم شکن و اره نجار

این با که توان گفت که در عین بلندی

دست قدرم کرد به ناگاه نگونسار

گفتش تبر اهسته، که جرم تو همین بس

کاین موسم حاصل بود و نیست تو را بار

تا شام نیفتاد صدای تبر از گوش

شد توده در آن باغ سحر هیمه بسیار

دهقان چو تنور خود از ان هیمه بر افروخت

بگریست سپیدار و چنین گفت دگر بار:

آوخ که شدم هیزم و آتشگر گیتی

اندام مرا سوخت چنین ز آتش ادبار

از سوختن خویش همی زارم و گریم

آن را که بسوزند چو من گریه کند زار
خندید بر او شعله که از دست که نالی

ناچیزی تو کرد بدینگونه تو را خوار

آن شاخ که سر برکشد و میوه نیارد

فرجام به جز سوختنش نیست سزاوار

امروز سرافرازی دی را هنری نیست

می باید از امسال سخن  راند نه از پار

امروز صبح که از خواب بیدار شدی، نگاهت می کردم؛
و امیدوار بودم که با من حرف بزنی، حتی برای چند کلمه،
نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد،از من تشکر کنی.

اما متوجه شدم که خیلی مشغولی، مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی.
وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی
فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی: سلام؛
اما تو خیلی مشغول بودی.

یک بار مجبور شدی منتظر بشوی و برای مدت یک ربع کاری نداشتی
جز آنکه روی یک صندلی بنشینی.

بعد دیدمت که از جا پریدی. خیال کردم می خواهی با من صحبت کنی ؛
اما به طرف تلفن دویدی
و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی.
 تمام روز با صبوری منتظر بودم.


با اونهمه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت نداشتی با من حرف بزنی.
متوجه شدم قبل از نهار هی دور و برت را نگاه می کنی ،
شاید چون خجالت می کشیدی که با من حرف بزنی ،
سرت را به سوی من خم نکردی.

تو به خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری.
بعد از انجام دادن چند کار، تلویزیون را روشن کردی.
نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟
در آن چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی از روزت را جلوی آن می گذرانی؛
در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری...

باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم
و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی، شام خوردی؛
و باز هم با من صحبت نکردی. موقع خواب...،فکر می کنم خیلی خسته بودی.
بعد از آن که به اعضای خونوادت شب به خیر گفتی ، به رختخواب رفتی
و فوراً به خواب رفتی .
..... اشکالی ندارد.

احتمالاً متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام.
من صبورم،بیش از آنچه تو فکرش را می کنی.
حتی دلم می خواهد یادت بدهم که تو چطور با دیگران صبور باشی.

من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم.
منتظر یک سر تکان دادن، دعا، فکر، یا گوشه ای از قلبت که متشکر باشد.
خیلی سخت است که یک مکالمه یک طرفه داشته باشی.
خوب،من باز هم منتظرت هستم؛
سراسر پر از عشق تو...
به امید آنکه شاید امروز کمی هم به من وقت بدهی.

آیا وقت داری که این را برای فرد دیگری هم بفرستی؟
اگر نه، عیبی ندارد، می فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبی داشته باشی...

دوست و دوستدارت خدا.

به امید یك هوای تازه تر

دوست گلم غروب غم یادت نره

ستاره نقطه چین شد ، رسید قصه به آخر

دیگه ازت بریدم ، ندارمت من باور

راحت شدی بازیگر ، ببین شدم دیوونه

برای زنده بودن تو بودی تک بهو نه

           بعده یکسال و ده ماه ، می گی همش بود با زی

           تو که د یدی برید م ، چه طور د لت شد را ضی

حالا که داری می ری خاطره ها تم ببر

بالاتو باز کن عزیز ، از روی نعشم بپر

فکر نکنی گریه هام ، واسه اینه که نیستی

فکرنکنی مهمه  ، که روم چشا تو بستی

اشکام واسه اینه که ازت خوردم یه دستی

دارم می میرم عزیز . بد جور منو شکستی

نه ، فکر نکن واسه تو دارم فدا می شم من

از کینه ی حرف تو داره می سوزه ا ین تن

تو لایقم نبودی همه ا ینو می دونن

یه عمره تو گوش من ا ز رفتنت می خونن

به همشون می گفتم که حرفا شون فریبه

خنجر ا ز آ شنا خوردم ، اونا بودن غریبه

نکنه یا دت رفته ، تنها تو آ شنا می

آخه خودت می گفتی تا آخرش باهامی

از تو خیا لم برو چشا م دوست ند ا رن

به خا طرا تت بگو برن تنها م بذ ا رن

      بسته دیگه داغونم ، آره، با زی رو بردی

     من همه چیزو باختم ، تو یا د من تو مردی

بذا ر تو تنهایی هام ، بسوزم و بسازم

تقصیره سا د گیمه ، حقمه که ببا زم

       از یه آ د م مغرور ساختی یه دل شکسته

     همه چیزمو بردی  ، با زی تمومه ، بسته

همیشه با افتخار می گفتم از عشق تو

اما امروز سر به زیر بهت می گم که برو

دیگه چی می خوای ا زم ، بیا ببین داغونم

خرا به شد قصر من ، بیا ببین ویرونم

همینو می خواستی تو ، بیفتم به التماس

این بود حق عشق من ، هستی خیلی ناسپاس

دووم بیارم چی رو ، حرفای تلخ تورو ؟

می خوای بگم قسمته ، خوشبخت بشی و برو

         نه بی وفا دیگه نه ، خد ا بیا ره سرت

      یه گرگ بی چشم و رو بشکنه بال و پرت

تقا ص حرف تو رو خد ا ا زت بگیره

نا بود کردی وجودم دلم دارم می میره

تو عشقمو می خواستی بیا ببین چه خستس

جون تو تنش نمونده ، چشاش رو دنیا بستس

آی آ دما ی د نیا تا کی کنم صبوری؟؟

دنیای بی رحمتون ، نذاشت راه عبوری

        آهای خدا می بینی بند ت باهام چه کرده

          آخه خد ا چرا من ، ا لهی بر نگرده

خدا بگو من با کی بد کرده بودم ا ین جور

تقا ص گرفتی ا زم تو خیلی سخت و نا جور

خد ا خلا صم بکن با ور بکن برید م

تو د نیا ی آد ما ، به جز بدی ند ید م

گفتی جهنم تو یه جای دورازاین جاس

خدا دارم می سوزم ، جهنمت همین جاس

خدا ا نگاری می خوا ی با زم بد ی تو بازی

انگار به هق هق من دل تو شده راضی

د یگه دارم می میرم . بدجور اسیر آهم

خدا ی آسمونا ببخش تو ا ین گنا هم

          به یا رسا بق بگید نیا د سر مزا رم

    بگید که عشق اونو توی گورم می ذارم...!!

فرشته بیكار

 مردی خواب عجیبی دید
او در عالم رویا دید كه نزد فرشتگان رفته و به كارهای آنها نگاه می كند
هنگام ورود ، دسته بزرگی از فرشتگان را دید كه سخت مشغول كارند و تند تند نامه هایی را كه توسط پیك ها از زمین می رسند ، باز می كنند و آنها را داخل جعبه هایی می گذارند

« مرد از فرشته ای پرسید : « شما دارید چكار می كنید ؟
« فرشته در حالیكه داشت نامه ای را باز می كرد ، جواب داد : « اینجا بخش دریافت است ، ما دعا ها و تقاضاهای مردم زمین را كه توسط فرشتگان به ملكوت می رسد به خداوند تحویل می دهیم
مرد كمی جلوتر رفت . باز دسته بزرگ دیگری از فرشتگان را دید كه كاغذهایی را داخل پاكت می گذارند و آنها را توسط پیك هایی به زمین می فرستند
« مرد پرسید : « شماها چكار می كنید ؟
یكی از فرشتگان با عجله گفت : « اینجا بخش ارسال است ، ما الطاف و رحمات خداوند را توسط فرشتگان به بندگان زمین می فرستیم
مرد كمی جلوتر رفت و یك فرشته را دید كه بیكار نشسته
« مرد با تعجب از فرشته پرسید : « شما اینجا چكار می كنی و چرا بیكار ی ؟
فرشته جواب داد : « اینجا بخش تصدیق جواب است . مردمی كه دعاهایشان مستجاب شده ، باید جواب تصدیق دعا بفرستند
« ولی تنها عده بسیار كمی جواب می دهند
« مرد از فرشته پرسید : « مردم چگونه می توانند جواب تصدیق دعاهایشان را بفرستند ؟
« ! فرشته پاسخ داد : « بسیار ساده است ، فقط كافیست بگویند : خدایا متشكریم

  خانه دل ماست

به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری فارس، مهرشاد كمیزی متولد 31 اردیبهشت 86 است كه با 20 كیلوگرم وزن در سلامت كامل به سر می‌برد

اونـــا کــه میــمیرن مـیرن  تــــو بــرزخ

قـاطـی میشـن اهــل  بهشت و دوزخ

کـــار همـــــه اونجــــا  بخـور بخـــوابــه

تــــا روز آخــــر ،  کــه حساب کتــابــه

اونجــــــا یـــــــه سـیستم  اداری داره

واســــــه خودش  ســاعت کاری داره

سیـستِم اونجــــارو  میگـــن عــالیــه

کـــلِّ لـــــــوازمــــش دیجـیـتــا لـیــــه

فــرشتــه ای هست  کـه کارش  اینه

صُب تـــاشـب اونجـا  بگیـــره  بشینه

کـارکـه نباشه  حــوصله ش  سرمیره

میشـینه بـا کــــامـپیــوتــــر  ور  مـیره

مـیخواس  تــــوی  کـامپـــیوتـر بگــرده

رف تـــو  پــــروفـــایل  یــه  پیره مــرده

کــــامپیوتــر یکی  دو  دفه  گف: دینگ

پـــرید  توی   گــزینه ی   "  دیپورتینگ "

فرشته هه دسپاچه شد کلیک کــــرد

کامپیوتر بدجوری  جیکّ وجـیک کـــــرد

یهــــو در یـــــــه قــبر کهــنــــه  وا شد

یـــــه پیــــره مـرد بـــــــا شکـوه پا شد

ازش ســـوال کـــــــردن اسـمت چیـــه

گفـت: ابــوالقــــــــــاسم فـــردوسیـــه

یکـی دوروز نشس تـــــوی یــــه میدون

دیـد نمیشه پـــا شـد اومــد تـــو تهرون

زمـین نفس کشـــید و بــرفــا آب شــد

بهـــــــار اومـد دوبـــــــاره انقــلاب شـد

هـــوای تهــــرون یــه نمه ملــس بــــود

مــزّه ی زنـــدگی حســابی گــــس بود

باز شب عــید اومــد و رختــا نـــــو شد

فصـــل شلــــوغــی و بـــدو بــدو شــد

شاعر شـــــــاهنــامه خوشحـــال شد

دستـای اون رو شـونه هاش بــال شد

بعــد هـــــــزار و چــند ســـــــال دوری

اومده بود چهـــــار شنــبه ســــــــوری

آتــیـش  روشــن جـــوونهـــــارو  دیـــد

اونم یه بــــار از روی  آتیــــش پـــــریــد

مـــامـــورا  اومـدن  بهـش  گیــــر دادن

چن نفـــری  دور و  ورش واســتــــادن

بــا حـرفاشـون کلی بهش نیــش زدن

گـــــرفــتــنــو  ریشــــشو  آتـیـش زدن

شاعــر شاهنـــــــــامه بـــا حــــال بــد

رفت و نشــس ریشـــشو بــــا تـیــغ زد

خـلاصــــــه، تصـمیـــم گـرف نــــو بشه

صــاحب کت شلـــــوار و پالتـــــو بشـه

رف جلـــــو مغـــــازه پشـت ویتــریـــــن

دیـد همه ی لبـــاسا هَـس مـدین چین

مـو بـه تنـش همـون دقیقه سیــخ شد

یـه خورده واستاد به لبـاســـا میخ شد

مغــــازه داره  گفــت : عــزّت زیـــــــــاد

دایــی ، بــــرو کنــــار بذار بــــاد بیــــاد

بـــــا اینــکه چــرت و پـرت گفت یــــارو

شـاعـر شاهنـــــــامه رفـت اون تــــــو

بــــه قـول مــا یـه خورده پالتار خریـــــد

شــال و کـلاه و کـت و شلـوار خریــــد

دستــشـو تـــو جیب بغـل فـــرو کــــرد

اشــــرفــی قـــــــرن چهــارو رو کــــرد

شـــــاعـــر مــــــا بعد خـــــرید هنگفت

به شیوه ی خودش به اون جوون گفت:

------------------------------------

شمـا را چه رفته ست کاینسان خـُلید؟

چــــــرا جــمــلـــه ژولـــیده و بُنجـُلید؟

چــــرا سیــخ سیـخــی شــده مویتان؟

چـــــرا مــثل زنهـــاست ابـــــرویتـــان؟

تـو مردی اگــــر، چیست آن موی مِش؟

بـــرو از سیــــــاوش خجــــالت بکـــش

هــــزاران چــو تــــو لندهــــــــــور پلیـد

نیرزد بــه یک مــــــــوی گـــُرد آفــریـــد

اگــــر لشکــــر انگیـــــزد اسفنـدیـــــار

دگـــر مـــــوی مِش کرده نــاید به کــار

تــورا پــــاردم گــــردد آنگـــــه عِنـــــان

همی می کنی پشـت بــــر دشمنــان

تــــویی کـــه بـــــه مـن تکّه انداخــتی

گمـــــــانم مــــــرا خــــــوب نشناختی

ابـــوالقــــــــــــاسمم بنده ، فردوسیََم

حکیـــــــــــم زبــــــان آور طــــــوسیَم

کنون زیـــــــــــر این گنبد نیـل فــــــام

همــــه مــر مـــرا می شناسند نــــام

--------------------------------------

یــــه لحظـــه بعــــدِ اون صـدای کلفت

مــــرد فروشنده بــه فــردوسی گفت:

خودت که نـــــه، میدونتــو میشناسـم

از تـــو کسی چیـــزی نگفتــه واســم

ببینمت، تــــــو شاعــری راس راسی؟

"مــــریم حیـدر زاده" رو میشنـــاسی؟

راستی یه چی بخوام، ازت بر میـــــاد؟

ترانـــــه ی  رپ  از  کارات  در میـــــاد؟

پسر خالـه م میخواد کاست جم کنــه

یه چیزایی میخواد سر هـــــــــم کنــه

میخوام بـــــراش چیــزای مشتی بگی

هفش تـا شعـر شیش و هشتی بگی

بیـــــا ، اینم یـــه کـــاغذ و یـه خودکــار

یــــه چی بگوتومایه های " شاهکــــار"

امّـــا تــورو جـــون مـــامــانت استـــــاد

چیزی نگی که گیــــر بــدن تو ارشـــاد

---------------------------------

شاعــر شاهنــــامه ســری تکون داد

هیچّی نگف، فقــط پـــا شد راه افتـاد

دید نمیتـونـه بـــــا همــــه  بجنگــــــه

هرجـــا کـــــه میره آسمـون یــه رنگه

بنـده خـــدا دلش میخواس خیلی زود

دوبــــــــاره بــــرگـرده همونجــا که بود

طفلی نشس  همینجوری غصّه خورد

یه روز نوشتند ، کــه دق کـــرد و مـرد

لیلی یک ماجراست

خدا گفت : لیلی یک ماجراست. ماجرایی آکنده از من. ماجرایی که باید بسازیش.

شیطان گفت: تنها یک اتفاق است بنشین تا بیفتد.

آنها که حرف شیطان را باور کردند نشستند و لیلی هیچ گاه اتفاق نیفتاد.

مجنون اما بلند شد رفت تا لیلی را بسازد.

خدا گفت: لیلی درد است . درد زادنی نو. تولدی به دست خویشتن. (عاشق این جمله هستم)

شیطان گفت: آسودگی است . خیالی است خوش.

خدا گفت: لیلی رفتن است. عبور است و رد شدن.

شیطان گفت: ماندن است. فرو ریختن در خود.

خدا گفت: لیلی جستجوست. لیلی نرسیدن است و بخشیدن.

شیطان گفت: خواستن است. گرفتن و تملک.

خدا گفت: لیلی سخت است. دیر است و دور از دست.

شیطان گفت: ساده است. همین جا و دم دست.

و دنیا پر شد از لیلی های زود . لیلی های ساده اینجایی . لیلی های نزدیک لحظه ای .

خدا گفت: لیلی زندگیست. زیستنی از نوع دیگر.

لیلی جاودانه شد و شیطان دیگر نبود.

مجنون زیستنی از نوع دیگر را برگزید و می دانست که لیلی تا ابد طول می کشد ........!!!!!!!!!!!............

نهایت كار اینست كه محب محبوب را آینه خود بیند و خود آئینه او .

عشف مشاطه ایست رنگ آمیز                                                كه حقیقت كند به رنگ مجاز

گاه عاشق را حله بها و كمال در پوشد و به زیور حسن و جمال بیاراید تا چون در خود نظر كند همه رنگ معشوقی بیند .

 بلك خود را همه او بیند

رنسانس ایرانی كی اتفاق افتاد

( ببخشید متن یك كمی طولانی شد )

اگر بتوانیم بگوییم ایران در قبل از اسلام بزرگترین تجربه  سیاسی خود را تا كنون پشت سر گذاشت باید اعتراف كنیم كه ایران بعد از ظهور اسلام بزرگترین رنسانس علمی خود را در تاریخ به ثبت رسانید

 سرجان ملكم انگلیسی مینویسد ، قرن اول و دوم اسلامی را كه دوره رنسانس و شكفتن استعدادهای علمی و معنوی‏ ایرانیان پس از یك ركورد طولانی است ،قرنهای سكوت و خمود ایرانی‏ می‏نامد

ایرانیان بعد از ظهور اسلام اكثر كرسی های علمی جهان را قبضه كردند و دانشمندان بزرگی را به بشریت تقدیم نمودند و این رنسانس بزرگ علمی در آثار تاریخ نویسان غربی  عمدا مورد بی توجهی قرار میگیرد

دانشمندان مسلمانی كه ایران پس از ظهور اسلام به بشریت عرضه كرد  توانستند  گامهای بزرگی در پیشرفت علمی بردارند

استعدادهایی نظیر بوعلی و فارابی و ابوریحان و خیام ریاضی و خواجه نصیرالدین طوسی و  شیخ بهایی ، عطار، صدرالمتالهین و صدها عالم طبیعی و ریاضی و مورخ و جغرافی دان و پزشك و ادیب و فیلسوف و عارف فراهم گردد كه  سالیان سال  در دانشگاه های بزرگ جهان ترجمه كتاب های دانشمندان سرزمین ما تدریس میشد

مطالعه تاریخ ایران بعد از اسلام ، از نظر شور و هیجانی كه در ایرانیان از لحاظ علمی و فرهنگی پدید آمده بود كه مانند تشنه محرومی فرصت را غنیمت می‏شمردند و در نتیجه توانستند استعدادهای خود را بروز دهند و برای‏ اولین بار ملل دیگر آنها را به پیشوایی و مقتدایی پذیرفتند و این پذیرش‏ هنوز هم نسبت به ایرانیان قرون اول تا ششم و هفتم اسلامی ادامه دارد ، فوق العاده جالب است.  چنانكه پیامبر اسلام فرمود : » ابشروا یا بنی فروخ فلو کان الایمان معلقا بالثریا لاتناله العرب، لنا له العجم. «
بشارت باد به شما ای فرزندان فرخ(ایرانیان) اگر ایمان به ستاره ثریا بسته باشد، عرب به آن نمی رسد، ولی عجم آن را در اختیار خود خواهد گرفت.

و در هیچ برهه ای  از تاریخ ما این امکان را نداشتیم که رهبری علمی جهان بشریت را به دست بگیریم مگر در زمان صدر اسلام و قرنهای متمادی بعد از ان  بعد از ان

ولی متاسفانه مورخین غربی عمدا خواسته اند این مساله را به باد فراموشی بگیرند  گوستاولوبون‏می‏گوید : اهمیت ایرانیان در تاریخ سیاست دنیا خیلی بزرگ بوده است ولی بر عكس در تاریخ تمدن خیلی خرد بوده است . در مدت دو قرن كه ایرانیان‏ قدیم بر قسمت مهمی از دنیا سلطنت داشتند شاهنشاهی فوق العاده با عظمتی‏ به وجود آوردند ، ولی در علوم و فنون و صنایع و ادبیات ابدا چیزی ایجاد نكردند و به گنجینه علوم و معرفتی كه از طرف اقوام دیگری كه ایرانیان‏ جای آنها را گرفته بودند چیزی نیفزودند

در حالی كه عمده خدمات ایرانیان به جهان علم  و دانش پس از ظهور اسلام فراهم شد و این نكته ایست كه خواسته اند از چشمشان مخفی بماند

من در این جا اسم چند دانمشند ایرانی كه خدمات ارزنده ای به دو علم ریاضی و جغرافیا كردند را نام میبرم و بقیه علوم را به فرصت دیگری وا میگذارم

ایرانیان و تاریخ و جغرافیا (یا مسالك و ممالك‌)

1- ابن خرداد . صاحب كتاب مسالك و ممالك تألیف 233 ه.ق كه از پایه گذاران فنّ تاریخ و جغرافیا است‌.

2- جیهانی = گیهانی (محمّد بن احمد) از رجال قرن چهارم هجری وزیر احمد بن نصر سامانی‌. او نیز كتابی در مسالك و ممالك پرداخته كه از «ابن خردادبه‌» هم در آن نقل كرده است‌. او نیز از پایه گذاران این فنون محسوب می‌شود.

3- ابن رُسته‌ی اصفهانی . صاحب كتاب الاعلاق النفیسه تألیف 290 ه.ق كه از كتب بسیار مفید معتبر تاریخ و جغرافیاست‌.

4- بزرگ بن شهریار صاحب كتاب عجایب الهند قرن 3-4 ه.ق

5- واقدی . مورخ نامدار متوفّی 207 ه.ق

ایرانیان و ریاضیات‌، هیئت و نجوم‌

1- ابو معشر بلخی (جعفر بن محمّد) متوفّی 272 ه. كه از صد سال متجاوز عمر كرد و از اعاظم منجمان قرن دوم و سوم اسلامی بود كه مؤلفاتش سرمایه‌ی فنّ نجوم است و اقوالش مثل سند مأثور در كتب این فنّ نقل می‌شود.

2- ابوالوفاء بوزجانی (بوزجان) متولد 328 و متوفّی 387 ه.ق مخترع شكل ظِلّی و مُغْنی در مثلثات كروی‌.

3- ابونصر عراقی (عراق عجم= اراك) ‌، مخترع شكل قطاع در حل مسائل مثلثات كروی‌، كه استاد ابوریحان بیرونی قبل از پیوستن به دربار سلطان محمود غزنوی مدتی در مصاحبت و ملّازمت وی بود و حق نعمت او را همه جا ملحوظ و محفوظ داشته است‌. توضیحاً این خاندان را «آل عراق‌» می‌گویند

4- ابوالعباس نیریزی(نیریز یزد)  شارح مجسطی و هندسه‌ی اقلیدس از علمای بزرگ ریاضی قرن چهارم هجری كه طریقه‌ی حل مصادره‌ی خطوط متوازی او مورد استفاده‌ی حكیم عمر خیّام و خواجه نصیرالدّین طوسی واقع شده است‌.

5- ابوریحان بیرونی (احمد بن محمّد خوارزمی‌) متولد 362 متوفّی 430 ه.ق نابغه‌ی بی‌نظیر ریاضی و فلسفه و تاریخ مؤلف كتاب التفهیم لاوائل صناعة التنجیم و قانون مسعودی و الاستیعاب فی صنعة‌الاسطرلاب و مقالید علم الهیئة والآثارالباقیه و كتاب الهند و كتب و رسائل دیگر كه عموماً از متون معتبر مهم ریاضی و هیئت و نجوم و تاریخ است و اكثرش مثل كتب ابوعلی سینا به زبانهای خارجی ترجمه شده و ما بین علما و دانشمندان خاور و باختر متداول و مورد استفاده قرار گرفته است‌.

ابوریحان را « بطلمیوس اسلام » و كتاب «قانون مسعودی‌» او را « مجسطی اسلامی » می‌توان نامید. ابوریحان با ابوعلی سینا معاصر بوده و در كتاب «الآثار الباقیه‌» كه در حوالی سنه‌ی 390 هجری قمری به نام « امیر شمس المعالی قابوس وشمگیر » تألیف كرده است‌، از ابن سنیا به عنوان «الفتی الفاضل‌» یعنی «جوان فاضل‌» و در كتاب «قانون مسعودی‌» كه به نام « امیر مسعود ابن سلطان محمود غونوی » نوشته است‌، هم مكرّر از وی نام برده‌، ما بین آنها مكاتبات و مسائلات علمی نیز متبادل شده است‌.

جای دارد كه شرح حال آن نابغه‌ی بی‌همتای علم و دانش را كه نه تنها از مفاخر ایران و نوابع اسلام‌، بلكه از افتخارات عالم بشریت است را بیشتر بدانیم .

6- حكیم عمر خیّام نیشابوری (= خیّام‌) مؤلف كتاب جبر و مقابله و شرح ما اشكل من مصادرات اقلیدس و رسائل علمی دیگر به فارسی و عربی كه مابین سنوات 517-530 ه. درگذشته و مقبره‌اش در نیشابور بنیادی تازه و با شكوه یافته و اشعاری از این حقیر در كتابه‌های آن عمارت كاشی كاری شده است‌. كتاب خیّام‌ی نامه كه جلد اول آن به طبع رسید، مربوط به كارهای علمی و ادبی حكیم خیّام است‌. حكیم خیّام در فلسفه و ریاضیات استادی بزرگ بود و فكر سیّال جوّال مبتكر او در فنون ریاضی مخصوصاً معادلات جبر و مقابله‌، مسائل و فرمولهای تازه ابتكار كرد كه علمای بعد از وی حتّی اروپاییان آن را اقتباس و احیاناً سرقت كردند و به نام خود شهرت دادند؛

حكیم خیّام در رصد اصفهان و اصلاح تقویم جلالی جزو هیئت هشت نفری است كه از طرف خواجه نظام الملك طوسی وزیر ملكشاه سلجوقی به سال 467 ه.ق در اصفهان مأمور آن كار شده بودند (عبدالرحمن خازنی‌، ابوالمظفر اسفزاری‌، میمون بن نجیب واسطی‌، ابوالعباس لوكری و حكیم خیّام‌). علّامه قطب الدّین شیرازی تألیف كتاب زیج مستقلّی هم به حكیم خیّام نسبت داده است‌.

7- خواجه نصیرالدّین طوسی (محمّد بن حسن متولد 597 متوفّی 672 ه.ق صاحب تحریر اقلیدس در هندسه كه اصول می‌گویند و تحریر مجسطی كه مربوط به ریاضیّات و هیئت و نجوم عالی است و تحریرالكُرة و الاسطوانه و تحریر اُگرثاوذوسیوس و مساحت اشكال بنی موسی خوارزمی و دیگر تحریرات كه در تقسیم‌بندی قدیم فنون ریاضی جزو « متوسّطات » شمرده می‌شود (علمای قدیم فنون ریاضی را به سه بخش تقسیم می‌كردند كه به منزله‌ی ابتدایی و متوسطه و عالی بود؛ بخش ابتدایی را كه هندسه‌ی اقلیدس باشد «اصول‌» می‌گفتند و بخش عالی «مجسطی‌» بود، سایر شعب ریاضی را «متوسّطات‌» می‌نامیدند.) و رساله‌ی الشافیة عن الشّك فی الخطوط المتوازیة كه رساله‌ی مستقلّی است در مصادره‌ی معروف اقلیدس مربوط به خطوط متوازی‌. رساله‌ی « شرح ما اشكل من مصادرات اقلیدس » حكیم خیّام نیز چنان كه پیش گفتیم مربوط به همین مسئله است‌. در رساله‌ی شافیه طریقه‌ی حلّ حكیم خیّام را با اسم و رسم نقل كرده است‌. و نیز از مؤلّفات مهم ریاضی خواجه نصیرالدّین كتاب زیج ایلخانی است كه آن را به فارسی نوشت‌. این زیج محصول رصدخانه‌ی مراغه بود كه خود خواجه در سال 657 قمری در زمان هلاكوخان مغول متوفّی 663 كه به تدبیر خواجه بر این كار بعث و تحریض شده بود، چندان كه عواید اوقاف كل ممالك مفتوحه را برای این منظور تحت اختیار خواجه قرار داد. آن رصدخانه را در تپه‌ای رفیع كه در سمت شمال مراغه است ، تأسیس كرد و چند تن از علمای بزرگ ریاضی آن زمان را كه در علوم ریاضی و كار رصدخانه و آلات رصدی دست داشتند به همكاری خود دعوت نمود .

ضمنا

انسان وخدا (دوم دی 1386 ساعت 11:53 قبل از ظهر)

حیف انسانم ومی دانم تا همیشه تنها هستم تکیـــه بر جنگل پشت سر روبروی دریا هستم آنچنانم که نمی دانم در کجای دنیا هستم حال دریا آرام و آبی است حال جنگل سبز سبز است من که رنگم را باران شسته است در چه حالی ایا هستم ؟ قوچ مرغان را می بینم موج ماهی ها را نیز حیف انسانم و می دانم تا همیشه تنها هستم وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز من ولی در کار جان شستن از غبار فردا هستم صفحه ای ماسه بر می دارم با مداد انگشتانم می نویسم من آن دستی که رفت از دست شما هستم مرغ و ماهی با هم می خندند من به چشمانم می گویم زندگی را میبینی بگذار این چنین باشم تا هستم     من اگر...........    من اگر اشك به دادم نرسد ، می شكنم   اگر از یاد تو یادی نكنم ، می شكنم   بر لب كلبه ی محصور دلم،    من در این خلوت خاموش سكوت،   اگر از یاد تو یادی نكنم ، می شكنم    اگر از هجر تو آهی نكشم تك تنها به خدا می شكنم    به خدا می شكنم ....................             ای خدا غصه نخور از تو فراری نشدم   بعدازآن حادثه درکفرتو جاری نشدم   با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد   شاکی ازآنکه مرادوست نداری نشدم   ابرراچوب همین سادگی اش ویران کرد    من که ویرانتراز آن ابر بهاری نشدم   ای خدا غصه نخور باز همین می مانم   من زمین خورده این ضربه کاری نشدم   هرکسی خواست تو رااز من جدا سازد دید    هرچه کردی تو به من از تو فراری نشدم سایه ی سکوت آفتاب برده است هوش اقاقی خیلی وقته که رفتی هنوزم یاد تو باقی   افتادست تو فال قهوش یکی نقش یک کلاغی نگرفته ای تو از او یه نشون یکی سراغی   واژه هاش همه محزون ، نگرون به قلبی پاره توی کنج اتاقی ، بارون از چشاش می باره   پیچیدست صدای وحشت ، تو سیاه رنگ خونه همه طاقتاش بریده ، زیره سر تکیه به شونه   پریشون به حالی ابری ، همه جا ساکت و تیره هجوم حجیم غمها ، به تبسم شده چیره   کابوس سیاه شبها ، دوباره رسیده از راه به حجاب تیره اما ، چهره کشیده است ماه   به گدایی نگاهی ، عکسشو گرفته آغوش مبهوتو خیره شاید ، اینو کرده اون فراموش   به تلاطم نگاه شمعی ، نقش غریبی روی دیوار به سراچه ی خیالی ، نم نم اشک شده سرشار   توی قالب نگاهی ، چشای اون شده بسته شده آروم اون نگاهش ، اون که بود یه عمری خسته دست مهربون به مهری ، گرفته حالا دستای اونو جای آرامشی مطلق ، اون فقط گرفته جونو   دیگه توی شبهاش ، کابوسی پا نمی ذاره حالا آسمون اون هم ، شده جایی از ستاره   توی سرزمین اشکاش ، نقشی از یه گل کشیده گلی که براش تکیده ، دیگه اون بهش رسیده   آسمون از نگاه عاشق ، به این پهنا رسیده دل هر کسی به مهر شد ، معنی عشقو چشیده

حذف پیام پاسخ به پیام ارسال برای دیگران

هر چه بیشتر عمر میکنم بیشتراطمینان پیدا میکنم که تفاوت عمده انسانها، تفاوت بین ضعیف و قوی، بین انسان بزرگ و کوچک میزان توانایی یا اراده استوار و خلل ناپذیر آنهاست. به این معنی که انسان قدرتمند هنگامی که هدفی را برای خود مشخص می کند دو راه بیشتر پیش رو ندارد: یا مرگ یا پیروزی

 کلوب یه دنیا آرزو

http://www.cloob.com/clubname/worldwish

کلوب یه دنیا آرزو

مرام یه چیزیه كه وقتی به دنیا اومدی باید باهات باشه وقتی نیست انوقت باید برات متاسف بود!

لای صفحات كتابا و لابه لای شعرام نمی تونی پیداش كنی!

فقط می تونی خودتو و خود واقعتو بین اونا قایم كنی!