شعر
مه گمشده ام آخر کیست / این سوالیست که با خود دارم / نیمه گمشده ام یک سیب است / سیب سرخی که ز باغ ازلی می آید / نیمه گمشده ام یک آهوست / وچه چشمان سیاهی دارد / چقدر تندرواست / مثل این که دل او نیز هوایی دارد / نیمه گمشده ام یک دریاست / چقدر موجو تلاطم دارد / چقدر جذر چقدر مد چقدر آبی روشن دارد / نیمه گمشده ام یک رود است / از کنار دل من می گذرد / و ترش می سازد / به هوای دل سودا زده اش / نیمه گمشدهام یک کوه است / پر صلابت پر حجم / و عجب شرم و حیایی دارد / نیمه گمشده ام یک بید است /که به مجنون صفتی مشهور است / نیمه گمشده ام یک فصل است / که همه فصل خدا را دارد / نیمه گمشده ام یک ساز است / و صدای نی مجنون دارد / و صدای دل پر درد زمان / که برای دل من می خواند / نیمه گمشده ام یک ابر است / سیرت و صورت زیبا دارد / ولی گه گاه دلش می گیرد / پس کمی اشک ز خود می بارد / نیمه گمشده ام یک دشت است / پر ز گلهای شقایق شده است / پر ز عطر است پر ز سنبل / پر ز خواب گل مریم شده است / نیمه گمشده ام مهتاب است / که شب تار به هم می پوید / نیمه گمشده ام یک تنهاست /که دلی پر ز شکایت دارد / و کسی را به نفس می خواهد / که بر او راز و غم دل گوید / نیمه گمشده ام در یاد است / و درون دل من می ماند / نیمه گمشده ام را ز خدا می خواهم / و برای دل مهتابیمان / نور و عشق ابدی می خواهم / نور و عشقی ز صفا می خواهم / که میان من و اوجاوید است / نور و عشقی ز خدا می خواهم / که درون من و او جاوید است
+ نوشته شده در جمعه پانزدهم شهریور ۱۳۸۷ ساعت 0:32 توسط عثمان عثمانی
|
