دل نوشته
(دهم دی 1386 ساعت 14:00 بعد از ظهر)

 

این هم  یكی از  دل نوشته هام  تقدیم به تمامی گلهای قشنگم در غروب غم

 

 

مترسك

 

 

در میان تند باد

 

در هجوم مرغكان  تیز بال

 

تن پوشالیش در لرزه گشت

 

روحش اسیر دست دیگریست

 

او ز خود دستی ندارد تا كه آنرا مشت سازد

 

بر دهان هر چه زارع

 

تا بدانند كه او سوزد ، او سازد

 

تا كه گندمزاری از مرگ و گذار زار او

 

روید بر سراسر دشت تن

 

تا از حیات زار او

 

در و گوهر نصیب دستهای زارعی گردد

 

كه او را اسیری نه برای خود

 

بل برای عایدش كرده

 

او همان مرد میان تند باد

 

مترسك خرمن ما و شماست

 

 

 

 

آرزو می كنم هیچ وقت تو زندگی هاتون نه مترسك باشید و نه كسی رو مترسك زندگی خودتون قرار بدید.

 

 

 

یا حق

 

به امید یك هوای تازه تر

 

كوچیك شما طیبه