این هم  یكی از  دل نوشته هام  تقدیم به تمامی گلهای قشنگم در غروب غم

 

د
(دهم دی 1386 ساعت 14:00 بعد از ظهر)
ل نوشته

 

مترسك

 

 

در میان تند باد

 

در هجوم مرغكان  تیز بال

 

تن پوشالیش در لرزه گشت

 

روحش اسیر دست دیگریست

 

او ز خود دستی ندارد تا كه آنرا مشت سازد

 

بر دهان هر چه زارع

 

تا بدانند كه او سوزد ، او سازد

 

تا كه گندمزاری از مرگ و گذار زار او

 

روید بر سراسر دشت تن

 

تا از حیات زار او

 

در و گوهر نصیب دستهای زارعی گردد

 

كه او را اسیری نه برای خود

 

بل برای عایدش كرده

 

او همان مرد میان تند باد

 

مترسك خرمن ما و شماست

 

 

 

 

آرزو می كنم هیچ وقت تو زندگی هاتون نه مترسك باشید و نه كسی رو مترسك زندگی خودتون قرار بدید.

 

 

 

یا حق

 

به امید یك هوای تازه تر

 

كوچیك شما طیبه