ترس را نمیشناسم!!!ازیک خانم این بحث رابخوانید:
پیشگام مبارزه براى حقوق زنان در آمریكا:
ترس را نمى شناسم
|
|
نخستین زنى كه در كالیفرنیا در رشته حقوق تحصیل و براى گرفتن حق رأى زنان تلاش كرد «كلاراشور تریج فولتز» نام داشت. او كسى بود كه براى ایجاد یك سیستم دفاعى مدرن تلاش بسیارى كرد. وى در مقاله اى كه در مجله زنان سال ۱۹۱۶ یا ۱۹۱۸ به چاپ رسید چنین نوشت: من همیشه در حال مبارزه ام و ترس را نمى شناسم (نمى دانم ترس چیست؟)
كلاراشورتریج در ۱۶ جولاى سال ۱۸۴۹ در نیولیزبن ایندیانا بدنیا آمد. ۱۵ ساله بود كه با جرمیا فولتز كه كشاورز بود ازدواج كرد. سه سال بعد، در سال ۱۹۶۸ جرمیا به همراه همسر جوان و سه فرزندشان به پورتلند نقل مكان كردند. در این شهر كلارا به خیاطى پرداخت. كار او تازه رونق گرفته بود كه كلانتر شهر چرخ خیاطى او را به دلیل بدهى هاى شوهرش توقیف نمود. هیچ وكیلى در این ماجرا به كلارا كمك نكرد. دراوج عصبانیت و خشم با خود عهد كرد كه براى كمك به خود و مبارزه براى احقاق حقوق انسانى زنان حقوق بخواند.
در سال ۱۸۷۵ جرمیا همراه با كلارا، ۴ فرزند خود و بچه اى كه در شكم داشت به مالاخوزد كالیفرنیا مهاجرت نمود. این ایالت خانه جنبش هاى پرقدرت احقاق حق رأى زنان بود. كلارا نیز به آنان پیوست و حتى ۲ سال بعد كه شوهرش او و فرزندانش را تنها گذاشت، دست از مبارزه نكشید و تسلیم نشد. در عوض او به عنوان سخنگوى جنبش حمایت از حقوق زنان سخنرانى مى كرد. در یك سخنرانى وى چنین اظهار كرد: «آیا خداوند در آخرین آفرینش خود، یعنى زمانى كه زن را آفرید، اشتباه كرد؟ هوش، ذكاوت و كار شاق به جنسیت بستگى ندارد؟» همزمان فولتز به تنهایى شروع به مطالعه در زمینه حقوق كرد تا بتواند در رشته وكالت تحصیل كند.
بدبختانه، قوانین كالیفرنیا چنین بود كه اگر داوطلبى مى خواست به دادگاه یا هیأت وكلا بپیوندد مى بایست حداقل ۲۱ ساله سفیدپوست با شخصیت اخلاقى و خوب، در شرایط مناسب یادگیرى، توانمند و مرد باشد.. كلارا با كمك دوست خود لورا دى فورس گوردن، كه از طرفداران اعطاى حق رأى به زنان بود، روزنامه كوچكى در كالیفرنیا منتشر كرد. فولتز لایحه حقوقدانان زن را تسلیم مجلس نمود. در این لایحه به سادگى كلمه مرد به فرد تبدیل شد. در سال ۱۸۷۸ این لایحه براى رأى گیرى به مجلس فرستاده شد و در این زمان فولتز، در حالى كه در واگن ویژه حمل دام در اتاق كارگران سوار شده بود از بیسكویت و تخم مرغ پخته اى كه همراه داشت، تغذیه مى كرد به شهر ساكرامنتو سفر كرد.
این لایحه با سیلى از مخالفت مواجه شد، به طورى كه فولتز در زندگى نامه اش كه خود به رشته تحریر درآورده بود، چنین نوشت: مردان كوتاه فكر مجلس وقتى كه متن لایحه را شنیدند درست مانند بوقلمون پرخور قرمز شدند.
با این وصف لایحه فولتز به تصویب رسید. در همان سال فولتز پس از یك امتحان سه ساعته توانست عنوان اولین زن حقوقدان یا وكیل را به خود اختصاص دهد. فولتز در چند پرونده اولیه خود موفق بود، با این وجود او تصمیم گرفت كه براى گذراندن دوره تئورى وارد كالج هسیتیگز شود. وقتى كه كالج از ثبت نام او خوددارى كرد، فولتز به دادگاه شكایت كرد و مسأله خود را به عنوان یك وكیل دنبال كرد و پیروز شد. در این زمان تعداد موكلان او به اندازه اى افزایش پیدا كرد كه وى به سختى مى توانست در دادگاه هاى آنان حاضر شود.
فولتز براى حل مشكلات حقوقى به سراسر كشور سفر كرد و در شهرهایى چون سالادیاگو، دلفور و نیویورك دفتر وكالت خود را دایر نمود. حتى براى یك دوره كوتاه روزنامه اى به نام سان دیاگو بى یا زنبور سان دیاگو منتشر نمود. هر جا كه مى رفت، همكاران مرد او با غرض ورزى با او رفتار مى كردند، اما هوش سرشار و حاضرجوابى طنزآلودش، همیشه به كمك او مى آمد.
یك بار وقتى كه یك وكیل مخالف او با لحن اهانت آمیزى او را به خانم وكیل صدا كرد، فولتز پاسخ داد كه او نمى تواند او را آقاى وكیل صدا كند و متقابلاً از او تعریف كند چون تاكنون كسى او را وكیل صدا نزده است!»
در طول زندگى، او هرگز، به حریفانش فرصت پیروزى نداد. او پیشگام در مبارزات متعددى براى بهبود شرایط زندان و سیستم عفو مشروط ایالت، جداسازى زندان نوجوانان و بزرگسالان بود.
علاوه بر وكالت، فولتز یك فعال سیاسى هم بود و براى احقاق حقوق زنان تلاش مى نمود. یكى از كارهایى كه او انجام داد، طرح قانون اعطاى حق رأى در كالیفرنیا بود كه در سال ۱۹۱۱ طرح تصویب شد، گرچه او، از جمع دوستان مبارزش، تنها فردى بود كه هنگام تصویب این لایحه و اولین رأى گیرى زنده بود.
در سال ،۱۹۳۰ فولتز در سن ۸۱ سالگى در انتخابات فرماندارى شركت كرد و آراى زیادى كسب كرد اما تعداد آراى او براى پیروزى در انتخابات كافى نبود. فولتز، پیش از مرگ در سال ۱۹۳۴ حرفه خود یعنى وكالت را سخت، بى رحم و عارى از هر ظرافت شاعرانه اى وصف نمود. گرچه عكس هاى زندگى حرفه اى براى او مشكلات زیادى در برداشت اما براى فولتز، احترام و شهرت فراوانى به همراه داشت. در سال ۱۹۹۱ مدرسه حقوق هستینگز به وى دكتراى افتخارى داد و در فوریه سال ۲۰۰۲ ساختمان دادگاه هاى جنایى مركز شهر لوس آنجلس را به نام مركز عدالت كلارا شورتریج فولتز نامگذارى كرد.
منبع: اینترنت
برگردان از معصومه پیروزبخت
